Lygn

I dag har eg løge litt.... bare litt altså! Når eg tenke meg om, itte å ha hatt dårlige samvittighed ei stonn, så e eg jysla goe på lyging.. Eg lyge aldri om store ting, bare småe, uskyldige kvite någen, så bare poppe opp og ud akkurat så ingenting. Dåkk får ikkje veda ka eg har løge om idag, d e hemmeligt, men d gjekk ikkje ud øve någen på ein måde. Eg syns at d må ver heilt lovligt å lyga av og te, i all uskyldighed. Når du e ferige me den dårliga samvittighedå då.. så kjenne du deg litt rebelske og tøffe, og d trenge me så ikkje får andre sortar adrenalinkick. Så enten slenge du deg udfor ein fjellskrent me paraply på ryggen, elle symme onna vann, elle så lyge du litt. Eg går konsekvent for d sista. Det e jo heldigt då at eg ikkje trenge disse kickå så ofta kan du sei, for då hadde d gjerna blitt vanskeligt å hålla orden på adle de små kvite mine. Eg kjenne jo någen då så ikkje klare d, og då tenke eg at de konne fonne på någe aent å gjørr, gjerna gå ud på motorveien og se kor lenge d går før någen treffe de i hekken, elle prøva å symme øve te England.  Men så e d jo ikkje alt så kan gå i lygingsekken helle..små øvedrivelsar sånn så mennene alltid komme med.. "eg e såååå syge" e jo grensetilfeller. Maen kan jo ver syge selvfølgeligt, men graden av vondter bler jo måleinstrumentet herane. Hvis an har pittelide vondt i ein fing, og du kan se et mikroskopisk lide rødt merke der, kan an då forsvara å sygemelda seg i fjorten dager og skriga på smertestillande? Me vett jo at an lyge så d renne av an, men me kan ikkje bevisa at an ikkje har vondt. Dilemma det der.... men me andre, damene, vett jo ka d går i. D gjelde jo ikkje adle mannfolk då, bare sånn at eg har sagt det...for sikkerhetsskyld. I mårå e d 1. april, og då ska eg lyga alt eg kan, d bler tøft....